(Verplichte) hulp in het huishouden

‘Je kinderen’ verplicht laten helpen in het huishouden. Er valt wat over te zeggen. Bij de één is het al wat harder werken dan bij de ander.
Onlangs (vóór corona) hoorde ik een mama praten over haar zoon die volgend jaar op internaat zou gaan en die daar zelf (echt?) om had gevraagd. Dat bleek, vooral voor haar, geen leuk vooruitzicht te zijn want ze vroeg zich oprecht en luidop af wie nu zijn deel van het huishouden op zich zou nemen en, nog erger, wie nu het eten zou klaarmaken als zij thuis kwam van haar werk. Daar had ze zelf ab-so-luut geen tijd voor. (Aha, dat verklaart al wat)

Ik kon mijn oren niet geloven. “Natuurlijk” ‘moeten’ heel wat jongeren helpen in het huishouden, dat is helaas geen verrassing. Maar dat dát je meer zorgen baart dan je zoon die een hele week niet naar huis zal komen, een jaar lang; dat kon ik maar moeilijk geloven. En toch, ze meende het. Ze vond zelfs bijval bij een andere mama terwijl ik een excuus zocht om me uit het gesprek te verwijderen.

Zij zijn mede-verantwoordelijk
Een argument zou kunnen zijn dat ook zij deels huishoudelijk werk veroorzaken. Maar ‘onze kinderen’ hebben er nooit voor gekozen om bij ons te wonen en hebben niet de keuze om ergens anders te gaan wonen. Ze zijn aan ons huishouden overgeleverd en kunnen niet anders dan zich daar bij neerleggen. Het kan toch helemaal niet de bedoeling zijn dat zij er verantwoordelijk voor gaan worden en de taak van hun ouders op zich gaan nemen?!
Wij voorzien hen in hun levensbehoeften maar verwachten daarvoor geen dank of tegenprestatie want dit was onze keuze en niet die van hen. Anders hadden we maar een butler moeten ‘kopen’ in plaats van ‘een kind’.

In ruil voor zakgeld
“Ja maar, bij ons krijgen ze er wel geld voor.”
Ook daar ben ik geen voorstander van. Dan ga je de gedachte stimuleren dat geld de oplossing is en dat je alleen iets moet doen als daar ook geld tegenover staat. Weg solidariteit. Geld krijgt daardoor een veel belangrijkere plaats toegewezen dan het (volgens mij) verdient.

Succesvol leven later
Dit argument plukte ik van het internet waar het eveneens bol staat van de tips. Ze zouden hierdoor meer kans hebben op een succesvol leven later.
De eerste vraag die ik me daarbij stel is wat succesvol betekent? Is dat geld hebben en kunnen kopen wat je maar wil? Dan klinkt dit logisch, je hebt immers al van jongs af aan geleerd om te werken (tegen je zin) en zo geld (en dus ook een stuk vrijheid) te verdienen. Het wordt een tweede natuur. Maar wat als dit niet jouw definitie van succesvol zijn is? Onthou daarbij ook dat, hoeveel geld je ook mag bezitten, liefde niet te koop is…
Ten tweede: betekent succesvol zijn ook gelukkig zijn? Ik betwijfel het. Als ik mocht kiezen (en dat doe ik ook) dan kies ik voor het laatste, zonder twijfel! Succesvol is alleen maar mooi voor de buitenwereld, zelf wil je toch vooral gewoon gelukkig zijn en tevreden zijn met wat je hebt? Ik alleszins wel.
Ten derde: waarom ‘later’ en niet ‘nu’? Waarom enkel denken aan de toekomst en niet gewoon genieten van het nu?

Het zal je dus niet verbazen als ik zeg dat er bij ons geen huishoudelijke taken op een verplicht lijstje staan. Pas op, als ze willen helpen ga ik ze natuurlijk niet tegenhouden. Alle hulp is welkom uiteraard.
Als ik de vaatwas vul dan is de kans groot dat Tony en Pia mij willen helpen. Ook stofzuigen, dweilen, ramen wassen, was uithangen, eten voorbereiden … vinden zij echt leuk. Meestal laat ik hen eerst ‘hun werk’ doen en ga ik er achteraf nog eens over… of soms ook niet, ik ben snel tevreden op dat vlak ;-). Slechter dan hoe het was kan het nooit worden, dat is een feit!
Lony helpt wat minder; hij is steeds zo druk bezig dat we al blij zijn als hij aan tafel geraakt terwijl het eten nog warm is.
Maar, en dat is misschien dankzij het niet-verplichten, als ze het dan al eens ‘te bont’ maken dan nemen ze meestal zelf ook hun verantwoordelijkheid en ruimen/kuisen ze het zelf op. Zij zien het huishouden niet als ‘een straf’ of een taak. Het is gewoon een onderdeel van ons leven die ze ook beheersen zonder dat daar een verplichting aan vast hangt.

Ik vind dus dat wij, ouders, niet het recht hebben om ‘onze kinderen’ die wij zelf hebben gewild te verplichten te helpen in een huishouden waar zij niet voor hebben gekozen. Ook niet als ze daar geld voor in de plaats krijgen.
Ik streef ook niet naar een succesvolle toekomst voor ‘mijn kinderen’ (die ik niet bezit). Ik zie het als een voorrecht om hen bij mij in huis te hebben. En als ze later succesvol willen zijn of worden (wat dat voor hen dan ook mag betekenen) dan zullen ze daar zelf wel voor zorgen en help ik hen daarbij waar nodig.

Het zijn nú gelukkige, jonge mensen en dat is het belangrijkste! Laten we er dan ook gewoon nú van genieten. Het huishouden loopt niet weg. Als het vandaag overhoop ligt, dan zal dat morgen ook nog zo zijn. Dus waarom per se vandaag kuisen/opruimen/… als dat morgen ook nog kan? of overmorgen of… 😉

Categorieën unschoolingTags , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close