Kinderen thuis: wat nu??!

Van de corona-maatregelen hebben wij momenteel weinig tot geen last. Behalve toen we nog voor het in voege gaan van de eerste maatregelen op een nogal botte manier uit het bezoekerscentrum van een natuurgebied werden gezet door de medewerkster van dienst; alsof we onverantwoord bezig waren! Wandelen in het gebied mochten we doen maar dan op eigen risico. Haar intonatie verraadde dat ze het ons echt niet aanraadde. Ze stak nog net geen autoritaire vinger in de lucht bij die waarschuwing.
Deze goedbedoelde “raad” sloegen we letterlijk in de wind. We kwamen op onze wandeling welgeteld maar 3 mensen tegen die telkens meters van ons verwijderd waren. Ook werden we voor zover we weten niet besmet door de aanwezige bomen, de biddende roofvogel (jawel, we zagen er opnieuw één en hij/zij liet zich gewillig fotograferen (zie foto); het volstaat blijkbaar om gewoon goed rond te kijken om het eens te zien. Al moet ik opnieuw de jongens bedanken voor hun alerte blik) en de reigers, zwanen en vele eenden die we zagen. Het werd dus een gezonde wandeling in de natuur waar we onze ogen en longen de kost gaven en waar laarzen niet altijd even effectief bleken te zijn. Van enig gevaar (behalve natte voeten), voor onszelf of voor anderen, zijn we ons dus niet bewust geweest.

Maar de corona-maatregelen dus. Naïef als ik soms ben was ik blij voor alle jongeren met de aangekondigde maatregelen. Eindelijk zouden ze kunnen genieten van alle voordelen die het niet naar school gaan met zich meebrengt. Eindelijk wat welverdiende rust, vakantie niet gelinkt aan punten, ouders die (verplicht) tijd zouden hebben voor hen, geen verplichte uitstapjes maar gewoon eens thuis zijn! Vakantie op zijn best dus (zolang niemand ziek werd in de familie).

Lang duurden mijn positieve gedachten niet. Ben Weyts was de eerste spelbreker. De jeugd moest nu niet denken dat dit zomaar een verlengde vakantie was. Er zou moeten worden gewerkt voor school want drie weken zijn lang, echt lang!
Positief als ik soms ook ben dacht ik: “wie gaat daar naar luisteren? Geen mens haalt het nu toch in zijn hoofd om ‘hun kinderen’ nog eens te gaan lastig vallen met school?”
Alweer fout! Blijkbaar zaten heel wat naarstige ouders met nogal wat vragen over hoe ze dat nu moesten gaan aanpakken met hun kinderen. Interim-thuisonderwijzers heten ze intussen. Er werd zelfs een facebookgroep aangemaakt speciaal voor hen. Zodat de interimmers de beste tips zouden kunnen ontvangen van de al even naarstige ervaren rotten in het vak die eindelijk hopen de erkenning te krijgen die ze nog nooit kregen en enthousiast hun kennis delen met iedereen die het wil horen.

Maar dat was nog niet voor iedereen het grootste probleem. Sommigen (die geen les zouden geven: oef!) vroegen zich af wat ze nu de godganse dag moesten gaan aanvangen met hun kinderen? En dat drie weken langer dan gepland? En geen grootouders om hun taak over te nemen? Wat doe je een hele dag met “je eigen kinderen”??
Ik voelde direct plaatsvervangende schaamte opkomen. Hoe durven ze de vraag zelfs maar stellen? De vraag wordt openlijk en zonder schaamte op de radio gesteld in de hoop tips maar vooral (voor sommigen nog veel belangrijker!) begrip te krijgen voor dit “grote probleem”. Voor begrip moeten ze bij mij alleszins niet komen aankloppen.
En het ergste van al; iedereen vindt dit normaal. Het is normaal dat je niet weet wat doen met je kinderen, dat je ze niet kent, dat je niet weet wat ze leuk vinden en dat het niet eens in je opkomt om het hen zelf eens te vragen.
“Laat ze toch gewoon spelen?!” zei Lony schouderophalend, het probleem niet helemaal begrijpend. Dat was ook mijn eerste gedachte…
Veel van de jongeren krijgen de vraag niet eens voorgelegd ook al zijn zij het onderwerp van “het probleem”. Waarom denken mensen dat ze de dag van de kinderen in hun plaats moeten plannen? Waarom niet gewoon doen wat zij willen? Ik kan me niet voorstellen dat als je je zoon of dochter zijn/haar zin laat doen dat je je gaat vervelen. Zolang je aanwezig bent en meedoet is dat voor de meeste van hen wel voldoende. Dat zal voor velen waarschijnlijk al een enorme luxe zijn. Als je kinderen je liever niet in de buurt hebben dan zou ik de komende weken (je hebt nu toch tijd) de relatie toch eens wat nader gaan bekijken…

Het corona-virus bezorgde mij dus indirect heel wat frustraties. Niet door de maatregelen die werden genomen maar door de reactie van sommige ouders en de overheid.
Er wordt de jongeren niets meer gegund. Zelfs in crisis-tijden zijn ze nog steeds verplicht zich te plooien naar de wensen van de ‘ouderen’. Van de nood een deugd maken geldt blijkbaar enkel voor de niet-schoolgaande mensen. Wie nog in de schoolleeftijd zit ontsnapt zelfs in corona-tijden niet aan de onderdrukking…

Wij gaan rustig verder met ons leven. Drie weken “binnen zitten” overleven we hier wel. Wat zijn drie weken nu in het leven van een gezonde mens? Het ideale moment om eindelijk eens die dingen te doen waar je anders nooit tijd voor zou hebben gehad.
Geniet ervan en laat je medebewoners ook genieten op hun eigen manier… ongedwongen en vrij.

Categorieën school, unschooling bewijzen/voordelenTags , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close